|
Reisverslag 1 september 2005 - door Jan van Nieuwstraten
Met de motor over de Four Corners (USA)
Afgelopen september ben ik met nog 9 andere reizigers op de motor door het gebied wezen rijden wat in Amerika bekend staat als de “Four Corners”.
Dit omvat de staten Arizona, New Mexico, Colorado en Utah.
Gelukkig hadden we al ruim voor vertrek een kennismakingsdag gehad met Route 66 Reizen in Nederland zodat we op Schiphol al gelijk naar bekende gezichten konden zoeken.
Na een rustige vlucht kwamen we ’s avonds aan in Phoenix Arizona. Snel wat gegeten en proberen de slaap te vatten.
De reisleider had al gezegd dat dit wel eens moeilijk kon worden maar dan moest je maar gewoon rusten als slapen niet lukte.
De volgende dag gingen we met de reisleider naar Apache Junction om ons scherp te maken met de motor en de verkeersregels voor de lange reis die zou komen. Afstand houden en op elkaar letten werd er goed ingestampt die eerste dag.
De tweede dag begon de reis welke model stond voor alle overige reisdagen.
07:30u. koffers bij de volgauto, 08:00u. rijden. Meestal kwamen we na een klein uurtje rijden een ‘diner’ tegen waar we goed konden ontbijten en anders zat deze wel direct bij het hotel.
De reisleider doceerde de reistijd goed zodat je eigenlijk nooit een lange zit had. Of we stopten om te tanken, of om wat te eten en te drinken of gewoon om even van een uitzicht te genieten en wat foto’s te maken.
De uitgestrekte natuur die je daar ziet, de hartelijkheid van de mensen in de kleine dorpjes, het geluid van je motor en de warme wind in je gezicht. Allemaal dingen die je doet beseffen dat je toch lekker op vakantie bent.
De parken die we aan deden als Monument Valley (Marlboro Country), Zion, Bryce Canyon, gaven je het gevoel dat je op een filmset aanwezig was. Uiteraard deden we na al deze natuur ook Las Vegas aan. Een stad die figureert in diverse Tv-series en ook hier kom je tijd te kort.
De volgende dag stond de “Route 66” op het programma.
Je merkte toch wel aan iedereen dat er enige aangename spanning was. De reisleider stopte op de “Route 66” zodra we erop waren en zei terloops dat dit ook “the way to Amarillo” was. Hier hebben we uitgebreid foto’s genomen, want dit is toch ook één van de hoogtepunten uit onze reis .
Na een aantal dagen over de “Route 66” gereden te hebben kwam de “Grand Canyon” in zicht. Hier heeft Route 66 Reizen een hele dag voor gereserveerd inclusief een helivlucht over de “Grand Canyon”. Van ’s morgens tot in de middag reden over de “South Rim” door de “Grand Canyon”.
Na de lunch werden we gewogen en konden we plaats nemen in een helikopter. Wat een magnifieke uitzichten, iets wat met nog geen 1000 woorden beschreven kan worden.
Na deze dag gingen we terug naar Phoenix Arizona om de motoren in te leveren, een bruisend diner bij het zwembad om de reis en goede afloop te vieren en laat naar bed.
De laatste dag konden we vanuit het vliegtuig raampje nog een laatste blik op Arizona werpen om dan weer naar huis te gaan.
Reisverslag 2 september 2004 - door Rob Treuren
Kennismakingsweekend 28 t/m 30 mei 2004
Deze vakantie begon met een kennismakingweekend in Mei 2004 in Winterberg.
We verzamelden in wegrestaurant Roevenpeel in Roermond waar we al kennis konden maken met een aantal mensen, waarna we met zowel nieuwe deelnemers, als mensen die de reis al eerder hadden gemaakt, op weg gingen naar Winterberg waar we met z’n allen een gezellig weekend zouden hebben .
Na een mooie en rustige rit waarbij we onderweg een aantal malen gestopt zijn om te tanken en te eten kwamen we om ongeveer 17.30 uur aan bij ons hotel in Winterberg, iets later als gepland omdat Jan, onze leider, een afslag had gemist ( kan gebeuren Jan!).
Toen de kamers verdeeld waren, was het tijd voor een drankje op het terras van het hotel waarbij we tevens met nog meer mensen kennis konden maken.
Hierna hebben we gezellig met z’n allen gegeten en daarna slapen.
De volgende dag werden alle motorrijders in twee groepen gesplitst in de ene groep zaten de mensen die de reis nog moesten gaan maken, zodat die elkaar nog wat beter konden leren kennen. De mensen die de reis reeds eerder hadden meegemaakt zaten ook met elkaar in een groep.
Nadat we een hele mooie tocht door de bergen hadden gemaakt, hebben we koffie gedronken aan een heel mooi meer. Daarna weer verder door de bergen om uiteindelijk in Winterberg te gaan lunchen waar we ook de andere groep weer zouden ontmoeten.
Na lekker geluncht te hebben in de zon zijn we nog een klein ritje gaan maken richting hotel waar het bier en de wijn alweer op ons stond te wachten. En zo was een mooie motorrit alweer ten einde.
In de tussentijd was Marius ook gearriveerd uit Amerika en hij heeft ons ‘s avonds nog het één en ander verteld over hoe de reis zou gaan verlopen, waardoor we alleen nog maar meer zin in de reis kregen.
Maar daar moesten we helaas nog op wachten tot 17 september.
En na deze voorlichtingsavond was het weer slapen en de volgende dag terug naar Nederland en België.
Het is nu zondag dus we moeten de motoren weer beladen en na het ontbijt afscheid nemen, de groepen splitsen om te kijken wie met wie mee reed en dan op weg.
De terug reis verliep prima en na nog wat tankstops, eten en een laatste afscheid ging een ieder zijn eigen weg. Helaas voor sommige eindigde de terugreis in regen, maar dit hoort er ook bij.
Al met al was dit weer een schitterend weekend waarin we de meeste medereizigers hebben leren kennen en tevens zijn we uitgenodigd door Henny en John om bij hun thuis in Hoek van Holland nog een keer gezellig bij elkaar te komen om elkaar nog beter te leren kennen en wat dingen te bespreken zoals wat zullen we meenemen en wie gaat er filmen.
Na deze gezellige dag met lekkere lunch in Hoek van Holland waren we weer wat dichter naar onze vertrek datum toe gekomen.
De reis naar Amerika
17 September
Eindelijk was het dan zover we mochten op reis John, Henny, Jos, Frida, Jan, Bill, Koos, Martien, Bob, Menno en Rob.
We hadden afgesproken om 10.00 uur bij de balie op Schiphol om gezamenlijk in te checken zodat we bij elkaar konden zitten (achteraf bleek dat dit al door Marius was geregeld).
Na nog een gezamenlijk kopje koffie op het vliegveld mochten we dan eindelijk naar het vliegtuig, dachten we.
Maar eerst moesten we nog door een strenge controle waar allerlei vragen gesteld werden over de bagage voordat je door de poortjes mocht, en dan maar hopen dat ze niet gaan piepen. Natuurlijk ging het poortje bij een aantal van ons piepen waardoor ze nog strenger werden gecontroleerd.
Na deze ervaring mochten we eindelijk naar het vliegtuig , eenmaal zittende in het vliegtuig leerden we ook Bob en Menno kennen omdat we deze medereizigers nog niet eerder hadden gezien.
En dan eindelijk de lucht in, op weg naar Washington waar we over moesten stappen voor de vlucht naar Phoenix, Arizona.
Na een rustige vlucht kwamen we aan in Washington waar het slecht weer was, er werd er zelfs omgeroepen dat de vlucht naar Phoenix vrij onrustig zou zijn en dat we waarschijnlijk de hele vlucht in de gordels moesten zitten en dit zou niet meevallen, ongeveer 4 uur vastzitten.
Maar uiteindelijk mochten we toch het vliegtuig in maar eenmaal in het vliegtuig kregen we te horen de we ongeveer 45 minuten vertraging zouden hebben in verband met het naderen van de orkaan, weer 5 minuten later kregen we te horen dat we zo snel mogelijk het vliegtuig moesten verlaten zonder bagage omdat de orkaan erg snel dichtbij kwam.
Terug op het vliegveld werd ons medegedeeld dat we niet bij de ramen mochten staan, op de televisies op het vliegveld konden we de orkaan volgen.
Maar na een vertraging van ruim 3 uur mochten we dan eindelijk de lucht in op weg naar Phoenix waar we om ongeveer 23.30 uur aankwamen met een temperatuur van ongeveer 34 graden celcius. Marius stond ons al op te wachten.
Na de bagage in ontvangst te hebben genomen gingen we op weg naar ons Motel Days Inn waar Marja ons verwelkomde met een drankje en de sleutel van onze kamers.
Daarna nog wat napraten en dan eindelijk naar onze kamers voor een heerlijke douche om daarna te kunnen gaan slapen.
18 September
De volgende dag. Het is nu 18 september na het ontbijt konden we de motoren ophalen, de Honda’s en Yamaha’s stonden al bij het Motel maar de Harley Davidson’s moesten bij het verhuurbedrijf opgehaald worden.
En dan op stap voor de eerste rit op de motoren die er allemaal goed uitzagen.
Onze eerste rit ging naar Ghost Town, een heel oud stadje uit 1893 waar nog wat overblijfselen lagen van oude gereedschappen en vervoer middelen o.a. koets en trein en waar ook mooie grote cactussen stonden.
Tevens waren er ook nog wat oude winkeltjes van o.a. een fotograaf. In dit stadje hebben we heerlijk geluncht in de saloon en hadden we een mooi uitzicht op de bergen.
Daarna heeft Marius ons nog even laten wennen aan diverse soorten wegen waaronder de Highway en binnenwegen. Daarna vervolgen we onze weg terug naar ons Motel waar we precies voor de regen en de harde wind aankwamen.
Na ons opgefrist te hebben zijn we met z’n allen in een oude Brandweerkazerne gaan eten, waar sommigen van ons de eerste kennismaking hadden met een extra toeslag op de prijs van het eten als je aan een tafel zat met zes of meer personen. Maar ondanks dat was het een gezellige avond en hebben we goed gegeten.
Op weg naar het Motel regende en waaide het nog steeds wat het een groot gedeelte van de nacht is blijven doen met af en toe wat onweer.
19 September
Een zwaar bewolkte ochtend maar wel droog , na het ontbijt en voor de eerste maal geholpen met de pickup. Opgeladen gingen we op ,weg wel met regenkleding aan maar met volle moed.
Nadat we een hele mooie tocht hadden gemaakt door de woestijn met hier en daar wat cactussen kwamen we in het gebergte van de Canyon waar door we een schitterende tocht hebben gemaakt ook via de Highway waar het ontzettende regende en we de nodige ongelukken zagen maar bij ons ging alles goed.
Na verloop van tijd zijn we bij een tankstation gestopt omdat er wat mensen waren waar de regenkleding toch niet zo geschikt bleek te zijn voor deze regenbuien, na dat er wat regenkleding van gebruiker was gewisseld en we wat hadden gegeten, want dat kun je daar bij elk tankstation, gingen we op weg naar onze volgende bestemming namelijk motel Howard Johnson in Flagstaff , waar we in de avond heerlijk hebben gegeten in de Crazy Bill en omdat toevallig 1 van onze medereizigers Bill heet kreeg hij van een hele spontane serveerster een T-shirt van de zaak met daarop Crazy Bill, waarna Bill haar een speldje met een paar klompjes op mocht spelden. Deze speldjes hadden we allemaal van Bill gekregen toen we de reis begonnen om te laten zien dat we uit Nederland kwamen.
Na deze gezellige avond was het weer tijd om naar bed te gaan want we moesten de volgende dag weer om 7.30 uur de pickup laden en om 8.00 uur vertrekken. Die nacht hebben we wat minder goed geslapen vanwege de steeds passerende trein en die waren flink lang met soms 4 locomotieven en dan met 95 wagons, die elke keer als hij passeerde zijn hoorn liet horen.
20 September
Het vertrek van deze morgen had wat oponthoud omdat 1 van onze mensen zijn motorsleutels kwijt was, die hij na veel zoeken in zijn Motelkamer en er buiten terug vond in zijn koffer die al lang onderop in de pickup lag wat dus in hield dat de pickup voor een tweede maal geladen moest worden.En na dit voorval heeft hij heel lang s’morgens moeten horen heb je je sleutels nog?
Hierna zijn we toch met goede moed vertrokken het nu wel droog maar nog steeds een beetje bewolkt maar volgens Marius gingen we de goede kant op en werd het weer beter en daar hadden we het volste vertrouwen in.
Na een uurtje te hebben gereden zijn we gestopt bij het tankstation genaamd Cameron midden in de woestijn, waar je goed kon zien hoe de Indianen wonen zo zie je midden in de woestijn soms een aantal brievenbussen staan en dan kijk je in de verte en dan zie je een aantal huisjes of caravans staan waar Indianen wonen.
Toen we getankt hadden en de koffie op was zijn we verder gereden door de Grand Canyon terwijl de wolken verdwenen zijn we ook nog even gestopt bij een Indianen markt waar je ook nog een schitterend uitzicht had.
Hierna zijn op weg gegaan naar het Grand Canyon park waar we genoten hebben van het schitterend uitzicht bij de wachttoren, en omdat we hier vrij waren om onze eigen weg te gaan kon een ieder bij het uitzicht wat hij het mooiste vond stoppen.
Nadat we het park van Noord naar Zuid hadden door gereden moesten we ons weer verzamelen in de village om gezamenlijk te lunchen om daarna op weg te gaan naar het vliegveld voor de helikopter vlucht over de Grand Canyon.
Aangekomen op het vliegveld (intussen scheen de zon al weer een tijdje) werden we eerst allemaal gewogen om de verdeling in de helikopters goed te krijgen.
Met vijf personen gingen we in een helikopter voor een schitterende vlucht over de Grand Canyon met zijn diepte van 800 meter tot 1400 meter en een lengte van 400 km waarin je rotsen zag waar van je dacht die zijn met een machine zo gemaakt maar niets is minder waar het was allemaal door de natuur gedaan. En dan het verschil van droge stukken en stukken waar het echt groen was en dat alles met de roodbruine gloed van de Grand Canyon er is maar 1 woord voor: schitterend.
Toen de vlucht was afgelopen en we onze foto bij de helikopter als aandenken hadden ontvangen gingen we door naar het plaatsje Williams waar we de nacht door gingen brengen in Motel 6 wat ligt op de historic Route 66.
S’avonds gezellig met z’n allen uit wezen eten en wat souvenirs van Route 66 gekocht in een winkeltje wat door mensen werd gerund die heel lang geleden uit Nederland vandaan hiernaar toe zijn verhuisd.
21 September
Vandaag is het dinsdag 21 September en we worden wakker met het ijs op onze zadels, na dit verwijderd te hebben gingen we op weg naar het plaatsje Seligman een heel oud plaatsje wat eveneens ligt aan de Route 66 en waar een barber shop is genaamd Angels met een bekende kapper van 84 jaar.
Op het moment dat we met de motoren een rondje door het plaatsje hebben gemaakt weet de kapper dat we er zijn en komt hij van uit zijn huis naar zijn winkel op de fiets om met wie dat wil op de foto te gaan want knippen of scheren vinden we op die leeftijd niet meer zo verantwoord.
In dit plaatsje hebben ze allerlei bekende filmsterren nagemaakt door middel van poppen die overal in het plaatsje aanwezig zijn. Tevens staat er een oud tankstation met daarbij diverse oude auto’s waaraan weer met poppen mensen aan het werk zijn. Ook staan er hele mooie gerestaureerde oude auto’s met diverse bekende mensen in de straat en langs de oude houten huisjes.
Na weer wat souvenirs gekocht te hebben bij de kapper wat eveneens een souvenirshop is en een ontbijt waar we wel wat lang op moesten wachten maar wat wel lekker was zijn we verder gegaan door de woestijn waar we midden in de woestijn Hackberry Shop tegen kwamen met ook weer hele oude auto’s maar nu niet gerestaureerd en ook een benzine pomp.Hier maakte Marius ons attent om op het herentoilet te gaan kijken en inderdaad was het interessant al die schaars geklede dames waarmee het toilet behangen was.
Hier vandaan zijn we naar de Hooverdam gereden waar er strenge controles werden uitgevoerd om dat ze daar bang zijn na 11 september voor aanslagen op de dam en deze dam de elektriciteit verzorgt voor o.a. Las Vegas.
Waarschijnlijk was het het laatste jaar dat je overheen mocht rijden want ze waren bezig met een weg er omheen.
Dit alles ook in verband met de veiligheid, gelukkig werden wij niet gecontroleerd waardoor we rustig over de dam konden rijden en stoppen om te kunnen zien hoe mooi en groot hij is.
En dan van uit de rustige woestijn naar het drukke Las Vegas waar je ver voor dat je bij de stad bent al de nodige casino’s tegen bent gekomen.
Eenmaal in Las Vegas ligt ons Motel bijna aan de strip dus het is heel makkelijk aan te lopen naar de strip waar we de avond door brengen met veel lopen en om je heen kijken en steeds weer opnieuw verbazen over alles wat je ziet.Deze avond ging ieder zijn eigen gang of met een klein groepje van alles ontdekken waar onder ook het Harley Davidson Cafè waar in de motoren door de lucht reden .
Natuurlijk mocht een gokje in één van de vele casino’s ook niet ontbreken, wij zijn ons geluk gaan beproeven in de casino van MGM en gingen met een kleine winst de deur weer uit waar het buiten intussen donker was geworden en wij van alle verlichting konden gaan genieten.
Waar een fontein op de muziek danstte, een verlichte eifeltoren, een heel mooi verlichte strip en ook het vrijheidsbeeld niet ontbrak en nog veel en veel meer moois te zien was wat te veel is om op te noemen.
In Las Vegas was de temperatuur al weer aardig warm vergeleken bij die ochtend, na een aantal uren rond te hebben gelopen ging het weer richting Motel met weer een herinnerring rijker.
22 September
De volgende ochtend ging met schitterend weer en een hele mooie route richting St. George waarbij we langs het mooie Lake Mead kwamen, eenmaal in St. George aangekomen zijn een aantal van ons bij een Harley Davidson dealer wezen kijken en een ander groepje bij de Honda dealer.
Na het avondmaal zijn sommige van ons terug gegaan naar het motel om een beetje uit te rusten en sommige zijn nog wat gaan dansen in een nabij gelegen restaurant. Tevens was er voor een bar nog een soort karaoke waar we vol bewondering naar hebben geluisterd en gekeken.
In St. George hebben we lekker ontbeten en rond gekeken in het gezellige plaatsje voordat we op weg gingen naar Zion Nationaal Park waar een ieder voor zich weer door heen mochten rijden en waar onze filmers nog wat stukjes film van ons hebben gemaakt.
Het verschil tussen Zion Park en Grand Canyon Park is dat je in Zion Park door de bergen heen rijd en bij het Grand Canyon Park rijd je over de bergen heen maar het maakt niet uit hoe je rijd het is allebei verschrikkelijk mooi.
Hierna zijn we via Lake Powell met z’n wat je hier al helemaal niet zou verwachten schitterende jachthaven doorgereden naar de Clan Canyon Dam waar een brug overheen gaat waarvan de bouw is gestart in 1967 en die gereed was in 1974 en bij deze bouw zijn ze aan twee kanten begonnen met bouwen en in het midden kwamen ze nog goed uit ook.
Als je op de brug stond was het een hele diepte als je langs de dam naar beneden keek wat wederom weer de nodige mooie plaatjes met de camera’s opleverde.
Na ook hier weer van genoten te hebben gingen we verder naar het plaatsje Page waar we de nacht in een Travellodge Motel door gingen brengen, op weg hier naar toe kwamen we ook midden in de woestijn een stukje industrie tegen wat hier eigenlijk helemaal niet paste.
In Page was de avond ook weer fantastisch mooi met al zijn kleuren van de omgeving en in de lucht en het was nog steeds heel mooi weer.
23 September
Vanuit Page reden we via Kayenta Monument Valley met zijn schitterende rotsen waar je je af en toe afvraagt hoe kunnen die blijven liggen naar het tankstation waar we ook nog een optocht tegen kwamen van de Indianen, dit had te maken met High School en het hield in dat ze met versierde auto’s waarop kinderen zaten die met veel snoep strooide naar de mensen die langs de route stonden samen met mensen in klederdracht, mensen te paard, de burgemeester en de brandweer op weg gingen naar een sportveld waar die avond een honkbal wedstrijd werd gehouden. Tevens konden we in Kayenta Monument Valley nog een rond rit maken maar toen we zagen met wat voor vervoer dit ging namelijk vrachtauto’s met houten banken achterin had niemand van ons interesse.
Verder rijdend door de Valley kwamen we ook nog de bekende rots de Mexicaanse Head tegen waarna we langzaam op weg gingen naar ons volgende Motel namelijk Kokopelli Inn in het plaatsje Bluff.
Kokopelli is een Goodluck figuurtje van de Indianen uit de Amerikaanse history en wat je overal tegen komt ook heel veel op souvenirs.
Die avond was er een barbecue gepland waar Marja en Marius die middag inkopen voor hadden gedaan en met vereende krachten maakten we die avond alles gereed voor een heerlijke avondje met een hapje en een drankje.
25 September
Het is al weer 25 September wanneer we uit Bluff vertrekken en wel na 1 Mijl gereden te hebben gaan ontbijten, dit keer worden het pannenkoeken met bacon erg lekker maar wel zwaar als ontbijt.
Na dit overheerlijke ontbijt rijden we naar het 4 corner punt, op dit punt kun je zoals 4 corners al zegt in vier staten te gelijk staan en er zijn ook stalletjes en kraampjes vol met diverse souvenirs van de Indianen.
Tijdens de rit verder zagen we hoe de droge bergen en woestijn langzaam maar zeker groen werd en in de verte zagen we de sneeuw op de bergen liggen, ook kwamen we nog een oude graan cilo tegen die er verlaten bij stond omdat hij niet meer gebruikt werd want dat is in de gedeeltes van Amerika waar we geweest zijn erg makkelijk wat de mensen niet meer nodig hebben of gebruiken laten ze staan waar ze het het laatst gebruikt hebben, vandaar dat er bij alle huisjes of caravans in de woestijn altijd oude auto’s staan.
Zo kwamen we weer via een schitterende weg in Durango waar we de volgende dag zouden blijven en kon een ieder doen waar hij zin in had.
Na ons opgefrist en omgekleed te hebben zijn sommige met de motor en andere lopend naar het gezellige dorpje gegaan om wat rond te kijken om op de terug weg bij de Mexicaan wat te eten.
Na bij het Motel nog wat warmers aangetrokken te hebben zijn we op zoek gegaan naar een bar of cafè om nog een afzakkertje te halen voor het slapen gaan maar helaas geen bar of cafè dus dan maar naar de supermarkt om Budweiser te halen. Om die avond bij het schrijven van weer een stukje reisverslag er van te genieten.
26 September
De volgende dag waren we zoals ik al eerder zij vrij dus zijn we in verschillende groepjes onze weg gegaan en gingen wij met vijf motoren op pad om te beginnen naar het Havilo Lake met zijn fantastische uitzicht, vandaar uit zijn we naar 3000 meter gereden naar Aralache County waar we de sneeuw konden pakken en waar we op de bergen om ons heen steeds meer sneeuw zagen liggen.
Na wat koude handen te hebben gehad van de sneeuw zijn we door gereden naar het heel gezellige oude plaatsje Silverton waar je ook naartoe kan met een oud stoomtreintje van uit Durango.
En onder het genot van een kop koffie hebben we besloten dat we verder door zouden rijden naar Ouray.
In Ouray, ook een gezellig oud plaatsje hebben we geluncht en tijdens het eten zaten we ons af te vragen gaan we dezelfde weg terug of rijden we door om via de andere kant van de Rocky Mountains terug tegaan.
De oplossing kwam toen we in gesprek kwamen met 2 Amerikaanse bikers. Die raadden ons aan om door te rijden en via de andere kant terug te gaan want dit was ook een mooie rit langs de daar lopende rivier.
En zo zijn we via de plaatsjes Pico en Deloren terug gereden naar ons motel in Durango waar we na 230 mijl en een mooie tocht door de Rocky Mountains weer aankwamen waar iedereen al op ons zat te wachten en zich afvroeg waar we bleven omdat we die ochtend om 9.00 uur waren vertrokken en het 18.30 uur was toen we weer aankwamen.
21 September
De volgende morgen na een goede nachtrust gingen we op weg naar Gallup maar omdat de rit voorspoedig ging en er niet zoveel bijzonderheden waren te zien hebben we met z’n allen besloten door te rijden naar Holbrook zodat we een dag eerder op onze eind bestemming Phoenix zouden zijn om nog van het mooie weer en het zwembad te kunnen genieten.
Maar zover was het nog niet want we zijn eerst nog wat gaan eten in het wegrestaurant Red Mesa Bakery als je het een restaurant mag noemen maar wel gezellig en koffie in overvloed wat bij de meeste eetgelegenheden zo is dat als je eenmaal koffie of een frisdrank hebt besteld dat ze het steeds bij komen vullen voor de prijs van 1 kop of 1 glas.
Hierna zijn bij het hoogste punt van de Route 66 wezen kijken om daarna door te rijden naar Holbrook. Maar bij de laatste tankstop die dag, brak bij het wegrijden van de Harley Sportster de aandrijfsnaar.
Dus dat hield in met man en macht de Pickup leeg maken om de reserve motor er af te halen en de defecte Harley en de bagage er weer op te laden.
Ondanks deze vertraging kwamen we nog redelijk op tijd bij ons Motel aan mede omdat in deze staat de klok een uur terug ging.
Na een heerlijk koel biertje uit de koelbox van Marja en Marius die er altijd voor zorgde dat er frisdrank, bier en een knabbeltje aanwezig was bij aankomst bij ons Motel daarna hebben we een douche genomen en zijn we met z’n allen gaan eten in het naast gelegen restaurant.
28 September
Die morgen eerst een bakje koffie in het naast gelegen restaurant en daarna op weg naar de supermarkt om wat medicijnen te halen tegen allergie omdat iemand van ons daar last van had om daarna weer door te rijden via een prachtige weg naar het plaatje Heber waar we hebben ontbeten in Rim Cafe met weer voldoende koffie.
Na het ontbijt zijn we door gereden om in de bloedhete zon nogmaals te stoppen voor een tankstop om onze weg verder voort te zetten om van het Roosevelt Meer te genieten. Helaas was het restaurant daar gesloten maar Marja had , zoals gewoonlijk weer heerlijk koud water bij zich.
En dan op weg naar onze laatste bestemming waar we ook begonnen waren ;Motel Days Inn in Phoenix, Arizona.
Na wat gezwommen te hebben had Marius geregeld dat we met het Motel busje naar de stad werden gebracht om wat te gaan eten, zelf had iemand van ons geregeld dat we ook die avond weer opgehaald zouden worden.
29 September
Woensdag 29 September, onze laatste motordag in Amerika omdat we op de heen reis geen tijd hadden om in het na gemaakte Spaanse plaatsje te ontbijten had Marius besloten om dat die dag als nog te doen maar onderweg hier naar toe bleek èèn van onze Harley’s een lekke band te hebben dus moest hij verder op de pickup deze was die dag leeg dus het was alleen maar opladen bij het tankstation en verder rijden.
Na het ontbijt zijn we voor de Harley liefhebbers nog bij een grote Harley dealer met ook veel extreem verbouwde motoren wezen kijken waar trouwens ook een hele mooie Honda stond.Nadat iedereen hier zijn inkopen had gedaan ging het weer op weg naar het Motel om de motoren in te leveren en van het zwembad te gaan genieten.
Die avond hebben we met z’n alle aan het zwembad pizza gegeten de pizza’s waren ongeveer 50 bij 70 cm groot, tijdens dit eten werd er nog wat nagepraat over wat we allemaal voor moois hadden gezien onderweg en afgesproken dat we een reünie zouden houden en een verslag zouden maken.
Na een heerlijke avond was het tijd voor bed want de volgende morgen moesten we weer om 8.30 uur gereed staan voor de terug reis naar Nederland.
30 September
De volgende morgen afscheid genomen van Marja en op naar het vliegveld waar we snel afscheid moesten nemen van Marius omdat er weinig gelegenheid was voor parkeren.
Op het vliegveld gezocht waar we onze bagage kwijt konden om daarna in de rij te gaan staan voor de controle, en weer alles uittrekken en af doen voordat we het vliegtuig in mochten.
De reis verliep beter dan op de heen weg. Op het vliegveld van Chicago, waar we over moesten stappen, hadden we genoeg tijd om wat rond te kijken. Mede omdat het vliegtuig, waarmee we zouden vliegen, defect was. We moesten uitwijken naar een ander vliegtuig en ook een andere uitgang. Na dit oponthoud ging de reis verder voorspoedig en kwamen we toch nog redelijk op tijd aan in Nederland. Daar nam iedereen afscheid van elkaar en ging de bagage ophalen om vervolgens naar de wachtende familieleden te gaan. En dit was dan het einde van een verschrikkelijke mooie vakantie door de 4 corners Arizona, Utah, Colorado en New Mexico met dank aan Marja en Marius.
In tussentijd is er ook al een reünie gepland waar we met z’n allen naar uit kijken om alle herinneringen met foto’s en film weer op te halen.
Dit is het verslag van een elftal motorrijders die een fantastische vakantie hebben gehad.
Groetjes Biker Rob.
|
|
